REKOLEKCJE ADWENTOWE więcej

 

Rodzina receptą na kryzys! - czytaj

 


 

 

Wyszukiwanie

Licznik

Liczba wyświetleń strony:
4349

Statystyki

 

Jak to działa? - czyli ogólny plan naszych spotkań w roku 2012/2013

Widzimy się w każdy piątek po mszy świętej wieczornej...ok. 19,00

 

I PIĄTKI MIESIĄCA

Film, teatr, muzyka, rozmowa

Piątki rekreacyjne, pomagające zregenerować siły po miesiącu wytężonej pracy.
II PIĄTKI MIESIĄCA

Adoracja Najświętszego Sakramentu

Osobista adoracja jest stanięciem w prawdzie przed obliczem samego Boga. Specjalny czas, by w ciszy i skupieniu budować swoją osobistą relację z Panem.
III PIĄTKI MIESIĄCA

Roztrząsanie Pisma Świętego…

Poznanie Pisma Świętego przybliża nas do Chrystusa i umacnia w głoszeniu Ewangelii.
IV PIĄTKI MIESIĄCA

Liturgia sercem Kościoła…

W tym roku analizujemy Ogólne Wprowadzenie do Mszału Rzymskiego…

"Nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa."

(św. Hieronim)

 

Nauczanie Kościoła o Piśmie Św.  

                     

Pismo Święte jest najważniejszym źródłem z którego czerpiemy prawdy wiary. Zawiera ono opis całej historii zbawienia począwszy od stworzenia świata, przez dzieje Izraela z którym Bóg zawarł Przymierze, przyjście Chrystusa na ziemię, Jego działalność, nauczanie, Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie, aż do czasów oczekiwania Jego powtórengo przyjścia. Kościół od początku swojego istnienia przykładał olbrzymią wagę do Pisma Świętego. Dbał aby znalazło się w nim tylko te księgi,które faktycznie dzięki natchnieniu są Słowem samego Boga. Troszczył się, aby święty tekst był nieskażony i by wszyscy wierzący w Chrystusa mieli możliwość poznania prawd objawionych i historii zbawienia. Dlatego Kościół wiele razy uroczyście wypowiadał się na temat Pisma Świętego, autorytatywnie wyjaśniał sporne kwestie, wyznaczał kierunek interpretacji, a także negował wszystkie wypaczenia i wyznaczał prawidłowy sposób korzystania z jej wielkiego bogactwa. Wykład nauki Kościoła o Piśmie Świętym zawarty jest w podpisanej 18 listopada 1965 r. na Soborze Watykańskim II "Konstytucji dogmatycznej o Objawieniu Bożym Dei verbum". Synteza zawartego tam nauczania znalazła swoje miejsce w wydanym w 1992 r. "Katechizmie Kościoła Katolickiego" (nr 101-141). Sposoby właściwego interpretowania Pisma Świętego określone są w dokumentcie "Interpretacja Biblii w Kościele" wydanym w 1992 r. przez Papieską Komisję Biblijną.

Katechizm Kościoła Katolickiego 101 - 141

PISMO ŚWIĘTE

CHRYSTUS - JEDYNE SŁOWO PISMA ŚW.

Bóg zstępując w swej dobroci, by objawić się ludziom przemawia do nich ludzkimi słowami: "Słowa Boże, wyrażone językami ludzkimi, upodobniły się do mowy ludzkiej, jak niegdyś słowo Ojca Przedwiecznego, przyjąwszy słabe ciało ludzkie, upodobniło się do ludzi".

Przez wszystkie słowa Pisma Świętego Bóg wypowiada tylko jedno Słowo, swoje jedyne Słowo w którym wypowiada się cały.

"Pamiętajcie, że to samo Słowo Boże rozciąga się na wszystkie księgi, że to samo Słowo rozbrzmiewa na ustach wszystkich świętych pisarzy. To słowo, które było na początku u Boga, nie potrzebuje sylab, ponieważ nie jest zależne od czasu" (św. Augustyn)

Z tego powodu Kościół zawsze czcił Pismo Święte, podobnie jak czci Ciało Pana. Nie przestaje ukazywać wiernym Chleba życia branego ze stołu Słowa Bożego i Ciała Chrystusa.

W Piśmie Świętym Kościół nieustannie znajduje swój pokarm i swoją moc, ponieważ przyjmuje w nim nie tylko słowo ludzkie, ale to czym jest ono rzeczywiście: Słowo Boże. W księgach świętych Ojciec, który jest w niebie spotyka się miłościwie ze swymi dziećmi i prowadzi z nimi rozmowę.

NATCHNIENIE I PRAWDA PISMA ŚW.

Bóg jest autorem Pisma Św.  Prawdy przez Boga objawione, które są zawarte i wyrażone w Piśmie Świętym, spisane zostały pod natchnieniem Ducha Świętego. Święta Matka Kościół uważa, na podstawie wiary apostolskiej, księgi tak Starego, jak Nowego Testamentu, w całości ze wszystkimi ich częściami za święte i kanoniczne, dlatego, że spisane pod natchnieniem Ducha Świętego, Boga mają za Autora i jako takie zostały Kościołowi przekazane".

Bóg natchnął ludzkich autorów ksiąg świętych. Do sporządzenia ksiąg świętych Bóg wybrał ludzi, którymi posłużył się jako używającymi swoich zdolności i sił, by dzięki Jego działaniu w nich i przez nich oni sami jako prawdziwi autorzy przekazali na piśmie to wszystko, i tylko to, czego On chciał.

Księgi natchnione nauczają prawdy. Ponieważ wszystko, co twierdzą autorzy natchnieni, czyli hagiografowie, powinno być uważane za stwierdzone przez Ducha Świętego, należy zatem uznawać, że księgi biblijne w sposób pewny, wiernie i bez błędu uczą prawdy, jaka z woli Bożej miała być przez Pismo Święte utrwalona dla naszego zbawienia.

Wiara chrześcijańska nie jest jednak "religią Księgi". Chrześcijaństwo jest religią "Słowa" Bożego, nie spisanego i milczącego, ale Słowa Wcielonego i żywego. Aby słowa Pisma Świętego nie pozostawały martwą literą, trzeba, by Chrystus, wieczne Słowo Boga żywego, przez Ducha Świętego oświecił nasze umysły, abyśmy "rozumieli Pana" (Łk 24,25).

Duch Święty - "Interpretator" Pisma Świętego

W Piśmie Świętym Bóg mówi do człowieka w sposób ludzki. Aby dobrze interpretować Pismo Święte, trzeba więc zwracać uwagę na to, co autorzy ludzcy rzeczywiście zamierzali powiedzieć i co Bóg chciał nam ukazać przez ich słowa.

W celu zrozumienia intencji autorów świętych trzeba uwzględnić okokliczności ich czasu i kultury, rodzaje literackie używane w danej epoce, a także przyjęte sposoby myślenia, mówienia i opowiadania. Inaczej bowiem ujmuje się i wyraża prawdę w różnego rodzaju tekstach historycznych, prorockich, poetyckich czy w innych rodzajach literackich.

Ponieważ Pismo Święte jest natchnione, istnieje druga zasada poprawnej interpretacji, nie mniej ważna niż poprzednia, bez której Pismo Święte byłoby martwą literą: "Pismo Święte powinno być czytane i interpretowane w tym samym Duchu, w jakim zostało napisane". Sobór Watykański II wskazuje na trzy kryteria interpretacji Pisma Świętego, odpowiadające Duchowi, który je natchnął:

Zwracać uwagę przede wszystkim na "treść i jedność całego Pisma Świętego" Jakkolwiek byłyby zróżnicowane księgi, z których składa się Pismo Święte, to jest ono jednak jedno ze względu na jedność Bożego zamysłu, którego Jezus Chrystus jest ośrodkiem i sercem, otwartym po wypełnieniu Jego Paschy.

Czytać Pismo Święte w "żywej Tradycji całego Kościoła". Według powiedzenia Ojców Kościoła "Pismo Święte jest bardziej wypisane na serecu Kościoła niż na pergaminie". Istotnie, Kościół nosi w swojej Tradycji żywą pamięć słowa Bożego, a Duch Święty przekazuje nam duchową interpretację Pisma Świętego.

Uwzględnić analogię wiary. Przez "analogię wiary" rozumiemy spójność prawd wiary między sobą i w całości planu Objawienia.

RÓŻNE SENSY PISMA ŚWIĘTEGO

Według starożytnej tradycji można wyróżnić dwa rodzaje sensu Pisma Świętego: dosłowny i duchowy; sens duchowy dzieli się jeszcze na sens alegoryczny, moralny i anagogiczny. Ścisła zgodność między tymi czterema rodzajami sensu zapewnia całe jego bogactwo w żywej lekturze Pisma Świętego w Kościele.

Sens dosłowny. Jest to sens oznaczony przez słowa Pisma Świętego i odkrywany przez egzegezę, która opiera się na zasadach poprawnej interpretacji.

Sens duchowy. Ze względu na jedność zamysłu Bożego nie tylko tekst Pisma Świętego, lecz także rzeczywistości i wydarzenia, o których mówi, mogą być znakami.

Sens alegoryczny. Możemy osiągnąć głębsze zrozumienie wydarzeń, poznając ich znaczenie w Chrystusie. Na przykład przejście przez Morze Czerwone jest znakiem zwycięstwa, a przez to także znakiem chrztu.

Sens moralny. Wydarzenia opowiadane w Piśmie Świętym powinny prowadzić nas do prawego postępowania. Zostały zapisane "ku pouczeniu nas" (1Kor 10,11).

Sens anagogiczny. Możemy widzieć pewne rzeczywistości i wydarzenia w ich znaczeniu wiecznym; prowadzą nas (gr. anagoge) do naszej Ojczyzny. W ten sposób Kościół na ziemi jest znakiem Jeruzalem niebieskiego.

Sens dosłowny przekazuje wydarzenia, alegoria prowadzi do wiary, sens moralny mówi co należy czynić, anagogia dokąd dążyć. Wszystko co dotyczy sposobu interpretowania Pisma Świętego, podlega ostatecznie osądowi Kościoła, który ma od Boga polecenie i posłannictwo strzeżenia i wyjaśniania słowa Bożego.

KANON PISMA ŚWIĘTEGO

                                                 ( Pierwsza strona Księgi Rodzaju - język hebrajski)

Tradycja apostolska pozwoliła Kościołowi rozpoznać, jakie pisma powinny być zaliczone do ksiąg świętych. Pełna ich lista została nazwana "kanonem" Pisma Świętego. Składa się on z 46 ksiąg Starego Testamentu (45 jeśli Księgę Jeremiasza i Lamentacje liczy się razem) i 27 ksiąg Nowego Testamentu.

Stary Testament: Księga Rodzaju, Wyjścia, Kapłańska, Liczb, Powtórzonego Prawa, Jozuego, Sędziów, Rut, dwie Księgi Samuela, dwie Księgi Królewskie, dwie Machabejskie, Księga Hioba, Psalmów, Przysłów, Koheleta (Eklezjastesa), Pieśń nad Pieśniami, Księga Mądrości, Mądrość Syracha (Eklezjastyk), Księga Izajasza, Jeremiasza, Lamentacje, Księga Barucha, Ezechiela, Daniela, Ozeasza, Joela, Amosa, Abdiasza, Jonasza, Micheasza, Nahuma, Habakuka, Sofoniasza, Aggeusza, Zachariasza, Malachiasza.

Nowy Testament: Ewangelie według: św. Mateusza, św. Marka, św. Łukasza, św. Jana, Dzieje Apostolskie, Listy św. Pawła: do Rzymian, dwa Listy do Koryntian, do Galatów, Efezjan, Filipian, Kolosan, dwa Listy do Tesaloniczan, dwa Listy do Tymoteusza, Tytusa, Filemona, List do Hebrajczyków, List św. Jakuba, dwa Listy św. Piotra, trzy Listy św. Jana, List św. Judy, Apokalipsa.

Stary Testament

Stary Testament jest nieodłączną częścią Pisma Świętego. Jego księgi są natchnione przez Boga i zachowują trwałą wartość ponieważ Stare Przymierze nigdy nie zostało odwołane.

Istotnie, ekonomia Starego Testamentu była przede wszystkim ukierunkowana na przygotowanie przyjścia Chrystusa, Odkupiciela świata. Chociaż księgi Starego Testamentu zawierają także "sprawy niedoskonałe i przemijające", świadczą o Boskiej pedagogii zbawczej miłości Boga. Znajdują się w nich "wzniosłe nauki o Bogu oraz zbawienna mądrość co do życia człowieka i przedziwny skarbiec modlitwy, w którym wreszcie utajona jest tajemnica naszego zbawienia".

Chrześcijanie czczą Stary Testament jako prawdziwe Słowo Boże. Kościół zawsze z mocą przeciwstawiał się idei odrzucenia Starego Testamentu pod pretekstem, że Nowy Testament doprowadził do jego przedawnienia (marcjonizm).

Nowy Testament

Słowo Boże, które jest mocą Bożą ku zbawieniu każdego wierzącego, w pismach Nowego Testamentu znamienitym sposobem jest uobecnione i okazuje swoją siłę. Pisma te przekazują nam ostateczną prawdę Objawienia Bożego. Ich centralnym przedmiotem jest Jezus Chrystus, wcielony Syn Boży, Jego czyny, Jego nauczanie, Jego Męka i Jego Zmartwychwstanie, a także początki Jego Kościoła pod działaniem Ducha Świętego.

Ewangelie są sercem całego Pisma Świętego, są bowiem głównym świadectwem życia i nauki Słowa Wcielonego, naszego Zbawiciela.

W formowaniu Ewangelii można wyróżnić trzy etapy:

  • Życie i nauczanie Jezusa. Kościół stanowczo utrzymuje, że cztery Ewangelie, których historyczność bez wahania stwierdza, podają wiernie to, co Jezus, Syn Boży, żyjąc wśród ludzi, dla wiecznego ich zbawienia rzeczywiście uczynił i czego uczył aż do dnia, w którym został wzięty do nieba.
  • Tradycja ustna. Następnie Apostołowie po Wniebowstąpieniu Pana to, co On powiedział i czynił, przekazali słuchaczom w pełniejszym zrozumieniu, którym cieszyli się pouczeni chwalebnymi wydarzeniami życia Jezusa oraz światłem Ducha Prawdy oświeceni.
  • Spisanie Ewangelii. Święci autorzy napisali cztery Ewangelie wybierając niektóre z wielu wiadomości przekazanych ustnie lub pisemnie; ujmując pewne rzeczy syntetycznie lub objaśniając, przy uwzględnieniu sytuacji Kościołów; zachowując wreszcie formę przepowiadania, ale zawsze tak, aby nam przekazać szczerą prawdę o Jezusie.

Ewangelia w poczwórnej formie zajmuje w Kościele wyjątkowe miejsce; świadczy o tym część, jaką liturgia, i nieporównany wpływ, jaki zawsze wywierała na świętych.

Jedność Starego i Nowego Testamentu

Kościół już w czasach apostolskich, a potem nieustannie w swojej Tradycji, wyjaśniał jedność planu Bożego w dwóch Testamentach za pośrednictwem typologii. Rozpoznaje ona w dziełach Starego Testamentu figury tego, czego Bóg dokonał w pełni czasów w Osobie swego wcielonego Syna.

Chrześcijanie czytają więc Stary Testament w świetle Chrystusa, który umarł i zmartwychwstał. Ta lektura typologiczna ukazuje niewyczerpaną treść Starego Testamentu. Nie pozwala ona zapomnieć, że Stary Testament zachowuje własną wartość Objawienia, potwierdzonego na nowo przez samego naszego Pana. Zresztą także Nowy Testament wymaga, by był czytany w świetle Starego. Czyniła to nieustannie pierwotna katecheza chrześcijańska. Według starożytnego powiedzenia "Nowy Testament jest ukryty w Starym, natomiast Stary znajduje wyjaśnienie w Nowym".

Typologia oznacza dynamizm zmierzający do wypełnienia planu Bożego (1Kor 15,28). Tak więc, na przykład, powołania patriarchów i Wyjście z Egiptu nie tracą swojej własnej wartości w planie Bożym, ponieważ są równocześnie jego pośrednimi etapami.

PISMO ŚWIĘTE W ŻYCIU KOŚCIOŁA

Tak wielka siła tkwi w słowie Bożym moc i potęga, że jest ono dla Kościoła podporą i siłą żywotną, a dla synów Kościoła utwierdzeniem wiary, pokarmem duszy oraz źródłem czystym i stałym życia duchowego. Wierni Chrystusa powinni mieć szeroki dostęp do Pisma Świętego.

Niech przeto studium Pisma Świętego będzie jakby duszą teologii świętej. Tymże słowem Pisma Świętego żywi się również korzystnie i święcie się przez nie rozwija posługa słowa, czyli kaznodziejstwo, katecheza i wszelakie nauczania chrześcijańskie, w którym homilia liturgiczna winna mieć szczególne miejsce.

Kościół usilnie i szczególnie upomina wszystkich wiernych, aby przez częste czytanie Pisma Świętego nabywali "najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa" (Flp 3,8).

 

Zegar

pogoda


Dzisiaj jest

poniedziałek,
11 grudnia 2017

(345. dzień roku)

Święta

Polecamy strony

 

Wykorzystujemy pliki cookies - czytaj więcej